Soms kom je iets tegen op LinkedIn, op andere socials of op een website waarvan je denkt: waarom gebeurt dit niet veel vaker? Dat had ik de afgelopen week bij een verhaal van KansisGroen gevestigd in Breukelen. Geen vacatures met ellenlange eisen. Geen motivatiebrief. Geen spannend sollicitatiegesprek. Geen perfect CV. Gewoon: wil je werken? Kom langs.

En eerlijk? Dat viel mij op. Niet alleen omdat het vernieuwend klinkt, maar vooral omdat het ergens ook heel logisch voelt in een tijd waarin we aan alle kanten personeel tekortkomen, terwijl tegelijkertijd nog steeds grote groepen mensen buiten de arbeidsmarkt vallen. De klassieke manier van solliciteren lijkt steeds vaker gebouwd op zekerheid, controle en systemen. Diploma’s, vinklijstjes, gesprekken, assessments. Maar ondertussen zie je ook iets anders ontstaan: mensen die prima kunnen werken, maar afhaken zodra het woord “sollicitatie” valt.

Omdat ze onzeker zijn geworden. Omdat ze al te vaak zijn afgewezen. Omdat hun CV gaten heeft. Omdat ze simpelweg niet goed zijn in zichzelf verkopen. Omdat ze een afstand voelen die er misschien niet is. Terwijl werk uiteindelijk vaak veel simpeler begint:
op tijd komen, inzet tonen, willen leren en ergens trots uit halen. Dat is precies waarom dit soort initiatieven mij interesseren en opvallen. Het is anders dan de gemiddelde vacature.

Kansis noemt het “Open Hiring”. Geen ingewikkelde procedure, maar mensen direct een kans geven. Natuurlijk mét begeleiding en ondersteuning, want zomaar iedereen ergens neerzetten werkt ook niet. Maar de basisgedachte is opvallend menselijk: eerst kijken naar de persoon, daarna pas naar het papier. En misschien raakt dat wel aan een grotere verandering die langzaam zichtbaar wordt en die misschien ook wel noodzakelijk is in deze wereld. Want we hebben elkaar nodig en we gunnen iedereen een fijn leven.

We leven in een tijd waarin werkgevers steeds vaker zoeken naar betrouwbaarheid, motivatie en praktische inzetbaarheid, terwijl veel traditionele selectieprocessen juist vooral goed zijn in het beoordelen van presentatievaardigheden. Wie zichzelf goed kan verkopen, komt vaak verder dan iemand die misschien minder praat, maar wel iedere dag gewoon op tijd klaarstaat.

Ik merk dat dit soort verhalen mij de laatste tijd vaker bezighouden. Misschien ook omdat lokaal nieuws vaak interessanter wordt zodra het over onderliggende maatschappelijke veranderingen gaat. Dit gaat namelijk niet alleen over groenonderhoud of vacatures. Het gaat over hoe we naar werk kijken. Naar kansen. Naar mensen die soms jarenlang langs de zijlijn staan. En eerlijk gezegd denk ik dat we daar de komende jaren nog veel meer beweging in gaan zien.

Want als personeel schaars blijft, wordt de vraag uiteindelijk niet alleen: “Wie heeft het perfecte CV?” Maar misschien veel vaker: “Wie wil gewoon graag aan de slag?”. Ik ben heel nieuwsgierig wat over een aantal maanden de ervaringen zijn. Is de conclusie die van spijt of roept het gedachtes op van: “Hadden we dat maar veel eerder gedaan!”