De mannen van Bitterballen aan de Vecht – Robbert Oelp en Ed Kamans – duiken deze aflevering weer vrolijk in de lokale politieke soep — en die blijkt zoals altijd nét niet gaar.

De grote vraag: wanneer komt er “witte rook” voor het nieuwe college? Antwoord: snel, denken ze. Want als de VVD al met een wethouder komt aanzetten, dan is het eigenlijk al beklonken. Ondertussen wordt er geruststellend in de gemeentekas gekeken: geen vetpot, maar ook geen reden voor paniekvoetbal. Beetje zuinig doen en door. 

Dan het hoofdpijndossier dat maar blijft terugkomen: het AZC. Of beter gezegd: een discussie over een discussie. Want ja, sommige partijen willen “iets” met opvang, maar als je de rekensom maakt, is er simpelweg geen meerderheid. Resultaat: veel gepraat, nul kans op uitvoering. Klassiek politiek schouwspel — iedereen zijn punt scoren, niemand die echt iets hoeft te doen. En de meerderheid van de kiezers is helder.

Verder op de agenda: afval, bezuinigingen, energietransitie — de gebruikelijke bingo. Maar verwacht geen spectaculaire doorbraken. Zoals ze zelf al concluderen: dit wordt waarschijnlijk gewoon… degelijk bestuur. Of, in podcasttermen: een beetje saai.

Gelukkig is er nog wél spektakel in de details:

• Kandidaten met nul stemmen (zelfs niet op zichzelf gestemd… pijnlijk)
• De strijd om Nigtevecht, waar één man alles en iedereen wegvaagt en zich kroont tot lokale stemmenkoning
• En een bijna religieuze afkeer van… handjes schudden in de raad (serieus, stop ermee)

Maar het echte moment van de aflevering is onverwacht serieus: een ode aan ambtenaar Arno, die met pensioen gaat. Een zeldzaam warme afsluiter over iemand die het spel eerlijk speelde — ook als het lastig werd.

Kortom:
veel politieke rook, weinig vuur — maar wel weer ouderwets vermakelijk opgediend met een bitterbal en een knipoog.