In deze aflevering van Bitterballen aan de Vecht trekken Robbert en Ed de lokale politiek weer even door de frituur. Het begint luchtig met verkeersexamens, tweedehands stoelen en de eeuwige vraag of er in het brugwachtershuisje stiekem designbudget is gevonden, maar al snel ligt het echte dossier op tafel: De Splitsing.

Daar dreigt een klassiek Stichtse Vecht-momentje: op het laatste moment blijkt er nog een flinke zak geld nodig voor inventaris, beeldschermen, stoelen, bankjes en ICT. De raad vraagt zich hardop af waarom dit nú pas boven water komt. Pro Stichtse Vecht kondigt een amendement aan, ambtenaren lijken te zeggen “geen geld, geen opening”, en de heren ruiken alweer uitstel. Kortom: de bouw is misschien klaar, maar bestuurlijk staat er nog een verhuisdoos open.

Daarna gaat het over het afscheid van Hans van den Akker, netjes en sober in het gemeentehuis — precies zoals het volgens de Bitterballen hoort. Ook de haringparty van de OVSV bij Flora Batava krijgt een warme recensie, inclusief complimenten voor de nieuwe wethouder Maarten, die onvoorbereid sprak maar wél vanuit het hart. Dat is in de politiek al bijna exotisch.

De installatie van de wethouders levert vervolgens het echte politieke vuurwerk. Vooral Karin van Vliet krijgt een stevig signaal: tien raadsleden stemmen niet op haar. Officieel is het geheim, officieus ruikt het naar een voltallige oppositie die zegt: “Wij hebben hier nog niet heel veel vertrouwen in.” De mogelijkheid om wethouders vooraf vragen te stellen kwam laat en werd nauwelijks benut, dus het signaal kwam via het stemhokje. Niet elegant, wel duidelijk.

Het zwaarste onderwerp is het sociaal domein. De commissie blijkt scherp, inhoudelijk sterk en weinig bereid om halfgaar beleid zomaar door te laten. Robbert en Ed vinden dat het stuk terug moet naar de tekentafel: minder beleidsjargon, meer grip op zorg, fraude, preventie en echte mensen achter de cijfers. De conclusie: dit is geen dossier voor prestatie-indicatorenbingo, maar voor serieus bestuur.

Tot slot pleiten de heren voor een ander soort samenwerking tussen raad, college en ambtenaren: eerder praten, minder eilandjes, minder zes commissievergaderingen over iets wat in tien minuten opgelost had kunnen zijn. De zomer komt eraan, maar de politiek niet tot rust. De raadsvergadering van 7 juli belooft pittig te worden — en de Bitterballen blijven, desnoods vanuit het buitenland, gewoon doorfrituren.